زمینه و هدف روابط زوجین همواره می تواند به دلایل مختلف دستخوش مشکلاتی قرار گیرد. در پژوهش های مختلف، زمینه های متعددی را برای بروز این مشکلات برشمرده اند که کارکردهای شناختی و هیجانی اثرگذار بر چارچوب ارتباط زوجین، از مهم ترین آنها می باشند. هدف از پژوهش حاضر مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی و زوج درمانی هیجان مدار به صورت گروهی بر طرحواره های ناسازگار زوجین شهر مشهد بود. روش و مواد روش پژوهش حاضر از نوع نیمه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون و مرحله پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری مراجعه کنندگان به مراکز مشاوره شهر مشهد در سال 1396 بودند که تعداد 24 زوج به روش نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و به صورت تصادفی در گروه های آزمایش و گواه، هر گروه هشت زوج، جایگذاری شدند. ابزار به کار رفته در این پژوهش، پرسشنامه طرحواره های Young بود که در سه نوبت پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری اجرا شد. برای یکی از دو گروه آزمایش مداخله زوج درمانی هیجان محور و برای گروه دیگر طرحواره درمانی انجام شد و اعضای گروه گواه هیچ گونه مداخله ای دریافت ننمودند. داده ها با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر و نرم افزار SPSS-21 تجزیه و تجلیل شدند. یافته ها در گروه زوج درمانی هیجان محور، میانگین (انحراف معیار) طرحواره های ناسازگار از (9/16) 2/140 در پیش آزمون به (6/8) 6/101 در پس آزمون و (3/8) 8/99 در مرحله پیگیری کاهش یافت (001/0>P). در گروه طرحواره درمانی نیز میانگین (انحراف معیار) طرحواره های ناسازگار از (1/17) 5/137 در پیش آزمون به (5/7) 0/95 در پس آزمون و (2/7) 9/94 در مرحله پیگیری کاهش یافت (001/0>P). میزان اثربخشی طرحواره درمانی بر کاهش طرحواره های ناسازگار بیشتر از زوج درمانی هیجان مدار بود (05/0>P). نتیجه گیری: مطالعه نشان داد هر دو مداخله طرحواره درمانی و زوج درمانی هیجان مدار باعث کاهش طرحواره های ناسازگار زوج ها شدند، اما اثربخشی طرحواره درمانی بیشتر از زوج درمانی هیجان محور بود.

زمینه: روان درمانی برای درمانگران باعث افزایش رشد هیجانی و بهبود مهارت های بین فردی و همدلی می شود، همچنین باعث خودآگاهی در فهم مشکلات فردی تعارض ها و ارزش ها می شود؛ بر این اساس سوال اصلی پژوهش این است که آیا مدل بومی از طرحواره درمانی می تواند بر عملکرد درمانگران اثرگذار باشد؟ هدف: پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی مدل بومی سازی شده طراحواره درمانی بر تعدیل طرحواره های درمانگران انجام شد. روش: پژوهش حاضر شبه آزمایشی از نوع پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و پیگیری سه ماهه بود که از بین 55 درمانگر مراکز مشاوره افق سلامت، همراز، ساوالان و اردیبهشت در منطقه 5 تهران با استفاده از نمونه گیری در دسترس 16 درمانگر انتخاب و در دو گروه آزمایش (8 نفر) و گواه (8 نفر) به صورت تصادفی گمارش شدند. هر دو گروه در سه مرحله پیش آزمون، پس آزمون و پیگیری به پرسشنامه طرحواره یانگ (1994) پاسخ دادند. گروه آزمایش در 10 جلسه 90 دقیقه ای در جلسات مداخله طرحواره درمانی بومی سازی پروتکل طرحواره درمانی (فرال و شاور، 2018) برای درمانگران شرکت کردند و گروه گواه هیچ مداخله ای دریافت نکرد. برای تحلیل داده ها از آزمون تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر استفاده شد. یافته ها: نتایج نشان داد که دو گروه در حوزه های دیگرجهت مندی و گوش به زنگی با هم تفاوت معنادار داشتند (0/05 P<)؛ همچنین نتایج بیانگر آن بود که نمرات حوزه های دیگر (بریدگی و طرد، خودگردانی و عملکرد مختل) شرکت کنندگان گروه آزمایش نسبت به گروه گواه پس از مداخله کاهش یافته اما این کاهش معنادار نبود (0/05

لطفا برای مشاهده متن چکیده به متن کامل (PDF) مراجعه فرمایید.

مهم ترین عامل تحکیم و ثبات یا تزلزل و فروپاشی خانواده، چگونگی رابطه ها و داد و ستد عاطفی میان اعضای خانواده، به ویژه زن و شوهرهاست که تحت تاثیر باورهایی که در طول زندگی به خصوص دوران کودکی کسب کرده اند. لذا این پژوهش با هدف تبیین میزان تاثیر طرحواره درمانی بر سرخوردگی زناشویی زنان متاهل انجام شده است. این پژوهش از نوع نیمه ازمایشی(پیش آزمون-پس آزمون با گروه کنترل) و جامعه آماری شامل کلیه زنانی است که در سال 1395 به مراکز مشاوره مراجعه کرده که از این افراد تعداد 40 نفر به صورت نمونه گیری در دسترس انتخاب و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (20 نفر) و کنترل(20 نفر) قرار داده شدند. بر روی دو گروه ازمون سرخوردگی زناشویی(کایزر، 1993) به عنوان پیش آزمون اجرا شد و سپس بر روی گروه آزمایش بسته آموزشی طرحواره درمانی در 8 جلسه 90 دقیقه ای اجرا گردید و دوباره از هر دو گروه پس آزمون گرفته شد. یافته های به دست آمده نشان داد که تحلیل کواریانس یکراهه پس آزمون گروه طرحواره درمانی در متغیر وابسته سرخوردگی زناشویی معنادار می باشد. به طور کلی نتایج پژوهش بیانگر اینست که اموزش رویکرد طرحواره درمانی باعث کاهش سرخوردگی زناشویی زنان شده است.

زمینه و هدف: توکوفوبیا ترس پاتولوژیک از زایمان است که پیامدهای جسمی و روانی برای مادر و نوزاد دارد؛ ازاین رو پژوهش حاضر با هدف مقایسه میزان اثربخشی طرحواره درمانی با طرحواره درمانی ویژه زنان مبتلا به توکوفوبیا بر علائم سندرم توکوفوبیای زنان نخست زای مبتلا به توکوفوبیا شهر اصفهان انجام شد. روش کار: این پژوهش با روش آمیخته کمی-کیفی در جامعه آماری زنان مبتلا به توکوفوبیا نخست زای شهر اصفهان انجام شد. نمونه پژوهش شامل 45 نفر از افراد مبتلا به توکوفوبیا بوده است که به صورت هدفمند انتخاب و سپس به صورت تصادفی به سه گروه آزمایشی، کنترل و آزمایش جایگزین شده اند. گروه های آزمایشی به دو شکل طرحواره درمانی و طرحواره درمانی ویژه تقسیم شده اند و گروه کنترل هیچ مداخله ای دریافت نکرده است. درمان به مدت 12 جلسه در جلسات طرحواره درمانی و طرحواره درمانی ویژه ارائه شده و سپس داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS-28 و با استفاده از تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر تجزیه و تحلیل شده اند. یافته ها: یافته های تغییرات درون گروهی نشان داد که هر دو روش درمان طرحواره درمانی و طرحواره درمانی ویژه تأثیر معنی داری بر شدت علائم توکوفوبیا در زنان نخست زای شهر اصفهان دارند (05/0p<)، و همچنین تفاوت معنی داری بین گروه های درمانی و گروه کنترل وجود دارد (01/0p<). با این حال، تفاوت معنی داری بین گروه های طرحواره درمانی و طرحواره درمانی ویژه در زنان مبتلا به توکوفوبیا مشاهده نشد (05/0p>). نتیجه گیری: استفاده از مفاهیم طرحواره درمانی می تواند بر کاهش شدت علائم ترس از زایمان زنان نخست زای مبتلا به توکوفوبیا موثر باشد.

پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی طرحواره درمانی بر اجتناب شناختی دانش آموزان دختر دارای طرحواره های ناسازگار اولیه انجام گرفت. این پژوهش، نیمه آزمایشی با طرح پیش آزمون-پس آزمون با گروه گواه و دوره پیگیری دوماهه است. جامعه آماری پژوهش شامل دانش آموزان دختر دوره دوم متوسطه دارای طرحواره های ناسازگار اولیه شهر اصفهان در سال تحصیلی 1398-1399 است. در این پژوهش، 30 دانش آموز دختر دارای طرحواره های ناسازگار اولیه، با روش نمونه گیری هدفمند انتخاب و با گمارش تصادفی در گروه های آزمایش و گواه گمارده شدند (هر گروه 15 نوجوان). گروه آزمایش مداخله طرحواره درمانی (صیادی و همکاران، 1396) را طی یک ماه در 8 جلسه 75 دقیقه ای دریافت کردند. در این بین، در گروه آزمایش دو نفر و در گروه گواه سه نفر ریزش داشتند. پرسشنامه های مورداستفاده در این پژوهش، شامل پرسشنامه طرحواره های ناسازگار اولیه (EMSQ) و پرسشنامه اجتناب شناختی (CAQ) است. داده های حاصل از پژوهش به شیوه تحلیل واریانس با اندازه گیری مکرر به وسیله نرم افزار آماری SPSS 23 تجزیه وتحلیل شد. نتایج نشان داد طرحواره درمانی بر اجتناب شناختی نوجوانان دختر دارای طرحواره های ناسازگار اولیه تاثیر معنادار دارد (001/0

مقدمه: رضایت زناشویی در زوج ها در گرو رضایت جنسی و درک بهتر نیازهای یکدیگر از هم است. تغییرات جسمانی همانند فزون وزنی و چاقی می تواند برداشت افراد از بدن  و ظاهرشان را منفی کرده و رضایت زناشویی آنها را به مخاطره بیاندازد. لذا، پژوهش حاضر با هدف تعیین اثربخشی طرحواره درمانی بر رضایت زناشویی و طرحواره های جنسی در زنان فزون وزن انجام شد.  روش کار: روش تحقیق حاضر نیمه آزمایشی است و برای جمع آوری داده ها از طرح پیش آزمون-پس آزمون با دو گروه آزمایش و کنترل استفاده شد. جامعه آماری پژوهش را کلیه زنان مبتلا به فزون وزنی شهر تهران ساکن در منطقه 1 در سال 1402 تشکیل دادند که از بین آنها، 30 نفر به روش نمونه گیری آسان و داوطلیانه انتخاب و به طور تصادفی در دو گروه آزمایش (15 نفر) و کنترل (15 نفر) گمارده شدند. گروه آزمایش مداخله طرحواره درمانی در طی 12 جلسه 90 دقیقه ای دریافت کرد. ابزارهای مورد استفاده در پژوهش حاضر شامل رضایت زناشویی (Fowers& Olson,1993)، طرحواره جنسی (Andersen and Cyranowski, 1994)بودند. داده ها طریق نرم افزار spss-v24 با روش آنکووا انجام گرفت. یافته ها: یافته­ها نشان داد که مداخله طرحواره درمانی به طور معناداری بر رضایت زناشویی و طرحواره های جنسی بهبود بخشید (P<0/05). نتیجه گیری: درک عمیق تر از طرحواره های دوره کودکی، همانطور که در مداخله طرحواره درمانی به آن پرداخته شده است، می تواند به درک ویژگی های شخصیتی ناکارآمد که در درمان افراد فزون وزن تداخل می کند، کمک کند. همچنین، مراجعان با شناخت طرحواره ها به روشهای مقابله ای انطباقی و سازگارانه در زندگی زناشویی دست بیابند.